Монтесори родителство

• Зошто моето дете е вознемирено?
• Зошто не можам никаде да одам без да плаче?
• Зошто моето дете не ме слуша?
• Зошто има излив на силни негативни емоции?
• Како да постигнеме здрава покорност?

Зошто казните не помагаат?

Кога детето е во тантрум, неговиот мозок е во состојба на емоционален „пожар“. Казните, викањето или срамот само ја зголемуваат тензијата. Наместо тоа, емпатијата и границите поставени со љубов градат доверба и сигурност. Детето учи дека е во ред да чувствува — но дека постојат прифатливи начини да ги изрази тие чувства.

Разбирање, прифаќање и поддршка

Сите родители и воспитувачи ги познаваат тие моменти — солзи, викање, трескање врата или паѓање на подот. Но вистината е дека тантрумите не се лошо однесување — тие се начин на комуникација. Малите деца сè уште не знаат како да ги контролираат силните емоции; нивниот мозок е во развој, па кога ќе се почувствуваат фрустрирани, преплашени или уморни, реакцијата е бурна.

Тантрумите најчесто произлегуваат од:

• Потреба за автономија — детето сака само да направи нешто, но не успева
• Промени во рутината — ненадејни прекини или транзиции
• Преголема стимулација — премногу звуци, луѓе или активности
• Неисполнета основна потреба — глад, замор, жед или потреба за внимание

Практични насоки

1. Останете смирени. Вашата смиреност е сидро за детето. Ако вие се вознемирите, детето ќе се чувствува уште понесигурно.
2. Признајте го чувството. Наместо „Престани да плачеш!“, кажете: „Гледам дека си вознемирен/а затоа што сакаш да продолжиш да играш.“
3. Создадете „безбеден простор“ за изразување. Тивок агол со перниче, кукла, книга или сет за сензорно смирување.
4. Понудете избор. И едноставна одлука („Сакаш прво да се измиеш или да се пресоблечеш?“) дава чувство на контрола.
5. Разговарајте по смирувањето. „Што мислиш, што ти помогна да се чувствуваш подобро?“ — така го градите разбирањето за сопствените емоции.

• Зошто моето дете повторува „не“?
• Зошто одбива понудена играчка или активност?
• Зошто плаче дури и кога го гушкам?
• Како да имам трпение во моменти на криза?

На оваа возраст детето сè уште не знае многу зборови и не може да објасни дали сака или не сака нешто. „Не“ е тест за нас возрасните и чекор кон независност — преку „не“ детето гради автономност и самостојност. Дете на 2 години знае околу 50 збора, а „не“ е најчесто употребуваниот.

Кога детето кажува „не“, тоа тестира граници. Штом ќе примети дека има моќ над возрасните и дека „не“ е волшебен збор, започнува неговата самостојност — само бира што, кога, каде и колку. Ние само треба да го следиме. Неговите неврони се наше огледало; тие учат преку имитација, па со секое „не“ детето вежба како да се однесува во различни ситуации.

Практични насоки

1. Давајте избори. „Сакаш сокче и пита или млеко и бисквит?“ — барем едно од понудените нема да биде „не“. Ако одбие, обидете се повторно по 15 минути.
2. Охрабрувајте независност. Дајте им време да вежбаат да облечат или соблечат чорапче. Кога е фокусирано и упорно — останете настрана. Тие се бавни, минијатурни верзии на возрасен.
3. Давајте искрени комплименти. Наместо „браво“, кажете: „Денес навистина беше гладен — апетитот ти беше голем. Сега кога имаш сила, дали сакаш да ми помогнеш да ја ставиме чинијата во мијалникот?“ Кажувајте „да“ за да им стане дел од речникот.